Nefesimi!

'Şiir' forumunda canan demir tarafından 2 Ağu 2007 tarihinde açılan konu

  1. canan demir

    canan demir New Member

    Ayrılıklar uyandırmalı kör yüreğimi.
    Cehennem yangınlarından
    Ölmeden çıktıysa bedenim; artık
    Benim olmalıyım, benim.
    Yeter yüreğimi bir çift gözün
    Ateşine rehin verdiğim. Ateş artıyı
    Değildir karşılığımız. Pusatını dağ
    Sisinden alan, firarını mermisine
    Emanet eden bir namludur bu
    Eşkıya sevda ki; zulasında asılı
    Durur kefenlediği ölümü.
    Ellerinin çeliğine su verilmiştir ta
    Adem`den beri. Bilir ve intihar
    Cüretiyle yoklar yüreğinin tetiğini.
    Güneşin kızılca kıyametine çatar
    Kuruyan umut dallarını. Yanacaksa
    Cehennemden beter yanmalı!
    Kim anlar ki eşkıyanın sağlamlığını;
    Özleminin çiseyle yıkanmış şafak
    Değerini kim? Hani ellerine kuşlar
    İnerdi, kardan üşüyen kuşlar...
    Bahçen kuş sevinçleriyle inlerdi ay
    Şahrud.
    Eşkıya yüreğime çığ düştü
    Üşüyorum ha...
    Aç ellerini.

    Geldim mutsuzluğumla
    Yürek susuzluğumla
    Koynuna al demiyom
    Şikte koyma beni
    Koynunda yatır demem
    Yeter bağışla beni

    Emrah Altıoktan dinlemenizi tavsiye ederim ;)
     
  2. Gülizar

    Gülizar New Member

    Ynt: Nefesimi!

    Bahara Yenildiler başlıklı yazınıza ekledim Canan öğretmenim linki. Gerçekten harika bir türkü, dinlenmeli...
     

Bu Sayfayı Paylaş